از همان ابتدا کَلَک بودی!
زخم‌های مرا نمک بودی
دوستم داشتی کمی، اما
سخت محتاط و دو‌به‌شک بودی

شعرِ من لَنگِ یک نگاهَت بود
لَنگِ لب‌های بوسه‌خواهت بود
آه وقتی که می‌کشیدم، تو
روی لبهام نی‌لبک بودی

می‌دویدم پی‌ات چه بی‌حاصل
اشک در چشم و آرزو در دل
باد می‌آمد و تو می‌رفتی
چون به هرحال قاصدک بودی

“عاقبت خطِ جاده پایان یافت”
دوستی‌ها چه ساده پایان یافت
پنجره خواستم ولی افسوس…
روی دیوارِ دل تَرَک بودی!
.
.
من ولی باز دوستت دارم…

عشق یعنی اسیر خواهی شد
یعنی از خویش سیر خواهی شد
عشق یعنی که -زیرِ باران هم
در نهایت کویر خواهی شد-!

عشق محصولِ مستی و گیجی‌است
حاصلِ عشق، مرگِ تدریجی‌ست
عشق یعنی جوان نمی‌مانی
و به یکباره پیر خواهی شد

بی‌نفس، سخت زندگی کردن
در قفس‌‌ها پرندگی کردن
عشق یعنی که سنگ هم باشی
دستِ آخر خمیر خواهی شد

مثلِ پایانِ تلخِ یک کابوس
رنجِ بی‌انتهایِ ناملموس!
عشق یعنی اگرچه اقیانوس…
عاقبت آبگیر خواهی شد
.
.
من ولی باز دوستت دارم…

#علی_حاجیلاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *