چشمهایم شده حوضِ ماهی
در رگم عشق جریان گرفته
در قفس، شمع تابیده انگار
بالِ پروانه‌ام جان گرفته

گام‌های نپوئیده‌ی من
بسکه در حسرتِ کوچه ماندند
کفش‌های نپوشیده‌ام را
گرد و خاکِ خیابان گرفته

با دلت “هم‌محل” بود قلبم!
اهلِ شهرِ نگاهِ تو بودم
شهرِ من پشتِ پلکِ تو جا ماند
غربتم بوی تهران گرفته

با تو تنهای تنها که باشم
وقتِ خاراندن سر ندارم
بی تو در بین صدها نفر هم…
خانه‌ام رنگِ زندان گرفته

در خیالِ تو بودم که ناگاه
آهی از فرطِ حسرت کشیدم
ابرِ چشمانِ من بسکه بارید
کوچه‌ هم بوی باران گرفته

سیلِ شب پشتِ سدِ سحر ماند
آفتاب از سرِ قله تابید
روز و شب رفت و یکباره دیدم
عمرِ من بی تو پایان گرفته

آسمان آبی و پنجره…باز
بی تو پرواز لطفی ندارد
دورِ فصلِ بهارِ دلم را
هاله‌ای از زمستان گرفته

#علی_حاجیلاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *